Strona jest serwisem nowej systemowej koncepcji kultury nawiązującej do słowiańskich korzeni naszego sprawczego umysłu i działania.

Ujmuje wszystko, co dotyczy świata i człowieka jako rodzącej się przez niego świadomości tego świata. Ukazuje czym jest obiektywnie pojmowana duchowość oraz jak ona działa w tworzeniu naszych dziejów.

Obecnie pełni ona rolę źródła weryfikowalnej naukowo wiedzy potrzebnej do przebudowy naszej rzeczywistości do postaci zdrowej i traktującej człowieka jako jej sprawczy podmiot.

Transformacja: przyszłość powstaje dzisiaj

home-improvement

System prawny

System prawny w sferze stanowienia prawa i jego egzekucji, jest dość silnie spatologizowany. Podobny do mafijnego, istniejący układ polityczno-komercyjny stanowi prawo na własne potrzeby, a system egzekucji prawa jest przepełniony przez funkcjonariuszy, którzy garnęli się do tej profesji zachęceni możliwościami znacznych korzyści materialnych związanych z przysługującą im realną władzą, strzeżoną przez cyniczne korporacje prawnicze. System ten nie spełnia nawet podstawowych wymagań teorii prawa, a sama teoria nie odpowiada świadomości współczesnego człowieka. Trzeba więc rozpocząć transformację prawa od dyskursu teoretyczno-prawnego.

System prawny wynika prosto z systemu etycznego. Dlatego podstawowe pojęcia prawne powinny być wywiedzione z filozofii, a szczególnie z filozofii prawa i pojęć etyki. Dopiero na takiej podstawie można oprzeć rozwiązania z zakresu teorii prawa. Dotychczasowa teoria prawa nie posiadała takiego umocowania i pozostawała pod wpływem rozmaitych doktryn i ideologii.

Stanowienie prawa stanowi dwa rozdzielne zadania: tworzenie ducha prawa i jego litery, które powinny być formułowane przez różne systemy społeczne, odpowiednio do posiadanych kompetencji.

Dziś nie ma elity moralnej, więc trzeba ją wyłonić, podobnie jak dla systemu społecznej komunikacji. Do jej kompetencji będzie należała wyłączność opracowywania ducha prawa dla każdej dziedziny życia, która powinna być objętą literą prawa. Takie postanowienia powinny posiadać status preambuły do każdej ustawy. Dopiero to ciało może powoływać zespoły wdrażające preambułę do postaci ustawowych przepisów litery prawa , które po procedurze konsultacji społecznej (poprzez system komunikacji społecznej), mogą zostać przyjęte przez ciało stanowiące prawo.

Z prawnym porządkiem wiąże się funkcja egzekutorów prawa – powoływanych przez społeczeństwo prawników, którzy muszą realizować porządek prawny wkraczając w konkretne problemy, które rodzi praktyka życia. Poza kompetencjami moralnymi oraz dostateczną wiedzą powinni oni legitymować się znaczącym doświadczeniem życiowym. Dopiero spełnienie takich warunków może uprawniać ich do podjęcia dodatkowych studiów w dziedzinie prawa.

Natomiast odchylenie od normy etycznej stanowi przejaw niedrożności systemów społecznych. Może to być spowodowane błędami w wykształconych w społeczeństwie ideach moralnych, które nie odpowiadają realiom i wymogom życia, lub też wynikają z niewydolności systemu wychowawczego, który oddaje społeczeństwu jednostki zbyt łatwo przekraczające normy. Problem stanowienia i funkcjonowania norm leży w sferze wirtualnej kultury i z tym problemem także musi zmierzyć się teoria prawa.

Ramy książki nie pozwalają na szczegółowe omówienie koncepcji transformacji systemu prawa bardziej szczegółowo podanej w książce Prawia-mit dziejotwórczy….Zasygnalizuję jeszcze tylko, że w zakresie prawa cywilnego system prawny może być tani i efektywny dzięki zdefiniowaniu poprawnego postępowania, które nie wymaga interwencji prawników i podaniu interpretacji prawnej sytuacji odbiegających od prawnej normy. Natomiast użyteczne obecnie wzory dla prawa karnego można czerpać z niezrównanej dawnej praworządności słowiańskiej.

Wszystkie dawne kroniki i relacje podróżników, jednomyślnie ukazują społeczność Słowian, jako ludzi wysoce moralnych i praworządnych, a wyjątki postępowania niemoralnego były nieliczne. Teoria prawa może zainteresować się rozwiązaniami, które były z powodzeniem wykorzystywane w tradycji słowiańskiej przez kilka tysięcy lat. Postępowanie niedorastające do wymogów swojej roli społecznej przynosiło wstyd i powodowało obniżeniem statusu społecznego, na którym obowiązywały niższe wymagania i niższa odpowiedzialność. Przy takich niższych wymaganiach i odpowiedzialności, zmniejszało się niebezpieczeństwo i straty dla całej społeczności. Zdegradowani mogli się dokształcić i wykazać się zdolnością do powrotu na utraconą pozycję. Kiedy jednak występne postępowanie było świadomie podjęte wbrew obowiązującym zasadom moralnym, to sprawca był wykluczany ze społeczności, jednak takie sytuacje były rzadkością.


Ciało społeczne, wiec, lub kneź, rozpatrywało problematyczne postępowanie podsądnych z uwzględnieniem motywów działania z różnych stron i roli uczestników konfliktu. Nie było potrzeby ustalania prawdy materialnej, która zwykle była relacjonowana jednakowo przez strony, tylko trzeba było ustalać, które racje były przeważające w sprawie. Nawet zachowały się relacje sądownicze ze średniowiecznej Polski, gdzie sprawy były toczone według dawnego obyczaju. Dochodzenie prawdy materialnej i wymaganie przysięgi przyniosło dopiero chrześcijaństwo burzące słowiański porządek moralny.


Teoria prawa powinna sięgnąć do dawnej tradycji, uwzględniając fakt, że osobnik –obywatel jest wytworem społeczności, a prawo karne staje się bezprzedmiotowe, w przypadku postępowania wobec niedorastania do roli społeczne. Społeczeństwo jest ofiarą na równi z podsądnym. Tylko nieświadomość takich okoliczności prowadzi do konfliktu moralnego i prawnego, więc nie ma kogo obciążać winą. Trzeba więc doszukiwać się systemowych źródeł błędów. Natomiast obie strony konfliktu mają prawo i obowiązek do naprawienia szkody, także do uczestniczenia w poprawianiu zasad życia społecznego. Zadaniem prawników i teorii prawa będzie więc odkrycie mechanizmów kulturowych, które prowadzą do wykraczania zachowań ludzkich poza zakres poprawności, oraz zapewnienie autentycznej resocjalizacji jednostkom , które popełniły czyny zabronione. Więzienia będą nadal istnieć, ale będą posiadały inny status prawny, tak jak i ich pensjonariusze – nie tyle ludzi obciążonych winą, co ofiar niedoskonałości systemu społecznego.


W teorii prawa występuje, często pomijany w opracowaniach, dodatkowy element , na który wskazał markiz de Sade. Musi być określony podmiot prawny, który stanowi prawo, oraz przedmiot, któremu podlega temu prawu, ale najważniejszy okazuje się egzekutor prawa. Na znaczenie prawa w takim rozumieniu wskazuje Sławoj Žižek: w ZSSR podmiotem i przedmiotem prawa był lud pracujący miast i wsi, a egzekutorem prawa była partia bolszewicka i jej ramię zbrojne CzK. Podobnie jest dziś w demokracji liberalnej, z tym że egzekutor nie wystawił sobie tabliczki z nazwą egzekutora. Komisja Europejska powołując komisarzy podąża śladem czekistów.

Prawny status systemów społecznych

Jeśli podstawowe systemy społeczne mają być suwerenne, muszą powoływać swoje ciała przedstawicielskie i organy władzy. Cztery władze: system komunikacji społecznej czyli nadzór nad mediami, władza ustawodawcza stanowiąca prawa, sąd najwyższy i powoływanie sędziów, oraz władze polityczne powołujące rząd i prezydenta, będą mieć swoje izby przedstawicielskie władzy społeczeństwa nad życiem społecznym.

Wszystkie organy tych systemów powoływane są trybie demokracji płynnej, o łączącej demokrację bezpośrednią i przedstawicielską. Cztery równorzędne ciała władzy społecznej mają w zakresie swoich kompetencji całkowitą suwerenność, a na stykach z innymi systemami powinny osiągać z nimi konsensus. Pozostałe systemy społeczne powinny być albo włączone jako podsystemy innych systemów władzy, albo powoływane przez inne człony władz, z zachowaniem ich społecznej podmiotowości. Dotychczasowy parlament, który de facto odbiera społeczeństwu podmiotowość i sprawuje władzę w imię interesów partii politycznych powinien zostać rozwiązany na stałe. Oddzielne ciała przedstawicielskie i ich władze wykonawcze powinny być rozmieszczone w różnych miastach, zgodnie z najlepszymi tradycjami tych ośrodków w odpowiednich dziedzinach. Nie mogą być skoncentrowane w jednym ośrodku. Stolica, posiadająca społeczność tradycyjnie wiązana z władzą totalną powinna zostać siedzibą prezydenta pełniącego funkcję reprezentacyjną w kontaktach na zewnątrz kraju.

Podziel się: Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Google+Pin on Pinterest