Strona jest serwisem nowej systemowej koncepcji kultury nawiązującej do słowiańskich korzeni naszego sprawczego umysłu i działania.

Ujmuje wszystko, co dotyczy świata i człowieka jako rodzącej się przez niego świadomości tego świata. Ukazuje czym jest obiektywnie pojmowana duchowość oraz jak ona działa w tworzeniu naszych dziejów.

Obecnie pełni ona rolę źródła weryfikowalnej naukowo wiedzy potrzebnej do przebudowy naszej rzeczywistości do postaci zdrowej i traktującej człowieka jako jej sprawczy podmiot.

Wszystko jest systemem

solar-system

1. Świat wirtualny jest realny.

Działania człowieka w świecie kultury nie odbywają się na zasadzie prostej kontynuacji egzystencji zastanego świata. Są one transcendentalne, tworzą nową jakość systemową. Mamy tu do czynienia ze zjawiskiem autopojezy: żywy byt jako system wytwarza warunki materialne, które go potem stwarzają i podtrzymują przy życiu, a jest osiągane tylko za pomocą swoich własnych elementów.

Odpowiednio wcześniej w ewolucji nastąpiło przekształcenie tego co fizyczne w biologiczne, biologicznego w psychiczne, a psychicznego w duchowe, przy czym życie na najwyższym poziomie jednocześnie zawiera w sobie wszystko to co powstało niższych poziomach rozwoju.

Duchowość to człowiecza moc kreowania nowego świata, wirtualnego świata kultury. Duchowość religijna praktycznie oznacza to samo. Za jej interpretację możliwą do przyjęcia przez wszystkich niech posłuży mądrość wedyjska sprzed 3900 lat:

Bóg śpi w kamieniach, oddycha w roślinach, porusza się w zwierzętach i myśli człowiekiem. Zrodził się w umyśle człowieka, a powinien gościć w jego sercu i sumieniu.

Duchowość konkretyzuje się w tworzonym przez człowieka świecie symboli, znaczeń i uznawanych wartości. Obecnie ten świat osiągnął poziom rozwoju, który określa się mianem wirtualnego. Powstał dzięki rozwojowi mowy ludzkiej i języka. Język zdolny do tworzenia pojęć umożliwia wyodrębnianie rzeczy i związków między nimi, które poprzez intelekt i ludzką pracę ten świat realnie budują.

Zasadniczą rolę w tworzeniu świata kultury odgrywa transgresja, jeden z podstawowych wymiarów duchowości. Tym mianem określa się odczuwaną wewnętrzną potrzebę dążenia do zmieniania świata i siebie. Działania transgresyjne polegają na świadomym przekraczaniu dotychczasowych granic tego co istnieje, a odbywa się to w przekroju całej rzeczywistości: w sferze materialnej, biologicznej, społecznej i symbolicznej.

W teorii mitu dziejotwórczego prawii przyjmuje się, że specyfika transgresji polega na skierowaniu jej ku sobie, prowadzące do wzrastania człowieczeństwa – czyli zdolności i gotowości do spełniania zadań wynikających z potrzeb zapewnienia sobie przetrwania oraz rozwoju świata natury i kultury. W samym człowieku dokonuje się jakościowa przemiana rozwojowa, osiągająca, wcześniej niemal niewyobrażalne, wyżyny ludzkiego ducha, nie dające się zrównać z żadnymi innymi znanymi jego przymiotami.

W procesach zachodzących w systemie kultury, główną strukturę tworzy osobowość, którą określam mianem osobowości dziejotwórczej.

Osobowość dziejotwórcza jest esencją osobowości kulturowej, najwyższym piętrem w hierarchicznej strukturze osobowości człowieka pojmowanej jako zbiór jego indywidualnych cech. Jest zdolna do wytwarzania w sobie reprezentacji innych podsystemów kultury i całej kultury jako systemu nadrzędnego nad nią oraz do ich odtwarzania i przetwarzania. Jednostka ludzka posiadająca osobowość staje się dziejotwórczym podmiotem.

Reprezentacje systemu, posiadające w ludziach własne ciało i tożsamość, funkcjonują w świecie wewnętrznym podmiotu, natomiast społeczeństwo i cywilizacja tworzą główne przestrzenie świata zewnętrznego wobec osobowości.

Główne zadanie kultury: przekształcanie świata w samoświadomy system.

 

Zadanie dla jej twórców to ułatwianie ludziom osiągania dziejotwórczej świadomości i odpowiadającej jej tożsamości.

W ucywilizowanym społeczeństwie powstaje historia, szczególnej wagi utrwalony zapis dziejów w procesie ich powstawania, czyli dziejo-tworzenia.

Dotychczas w nauce, nie będąc zdolni do opisania złożoności całego systemu kultury i jego ewolucji, nie mogliśmy też zidentyfikować osobowości jako jego aktywnego i bodajże najważniejszego podsystemu. Nie potrafiliśmy też, mimo mnogości teorii, zaproponować żadnej teorii osobowości wyraźnie odwołującej się do jej źródła. W systemowym modelu kultury osobowość przestaje być zawieszonym w abstrakcji i samo-potwierdzającym się artefaktem, jest subsystem kultury, w którym człowiek tworzy siebie jako sprawczy i dziejo-twórczy podmiot.

Podziel się: Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Google+Pin on Pinterest